Co to jest WWRD?

Serdecznie zapraszamy dzieci z orzeczeniem o niepełnosprawności a nieobjęte jeszcze obowiązkiem szkolnym, posiadające opinię o potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju na zajęcia, które prowadzimy w naszej Poradni. 

Wczesne wspomaganie rozwoju dziecka jest to zintegrowany system oddziaływań profilaktycznych, diagnostycznych, leczniczo-rehabilitacyjnych i terapeutyczno-edukacyjnych, których podmiotem jest małe dziecko, wykazujące nieprawidłowości w rozwoju psychoruchowym oraz jego rodzina”. Jak wynika z definicji, podmiotem wczesnego wspomagania rozwoju jest dziecko od momentu wykrycia nieprawidłowości rozwoju do podjęcia nauki szkolnej oraz jego rodzice. Nieprawidłowości mogą występować w postaci izolowanej lub złożonej niepełnosprawności.

Najważniejszym celem wczesnego wspomagania rozwoju jest zaangażowanie rodziców w proces terapii, ponieważ oni najlepiej znają własne dziecko, jego potrzeby i mocne strony, przy profesjonalnym wsparciu specjalistów. To właśnie rodzice są najbardziej kompetentnymi, pierwszymi terapeutami własnego niepełnosprawnego dziecka.

Jakie są cele wczesnego wspomagania rozwoju? 

Oddziaływania wczesnego wspomagania rozwoju powinny rozpocząć się w jak najkrótszym czasie od momentu uzyskania informacji przez rodziców o nieprawidłowościach rozwoju u dziecka. Wczesna interdyscyplinarna diagnoza oraz podjęcie terapii są niezwykle istotne ze względu na dużą plastyczność ośrodkowego układu nerwowego we wczesnym okresie rozwoju dziecka. Najważniejszymi celami prowadzonej terapii są:

dla dziecka:

• systematyczne dążenie do poprawy jakości życia, do zapewnienia pełnego radości, pozbawionego napięć dzieciństwa, pomimo występującej niepełnosprawności lub zaburzeń rozwoju;
• poprawa ogólnego stanu zdrowia i stanu ruchowego; 
• zapobieganie występowaniu i/lub pogłębianiu się nieprawidłowości w rozwoju psychoruchowym; 
• pomoc w pełnym wykorzystaniu potencjału rozwojowego, jakim dysponuje w zakresie funkcji poznawczych, rozwoju ruchowego, komunikacji i kontaktów społecznych; 
• pomoc w budowaniu trwałych więzi i znaczących relacji z osobami w najbliższym otoczeniu; 
• wyzwalanie i wzmacnianie samorzutnej aktywności społecznej, poznawczej i komunikacyjnej, przejawianej w różnych formach zabawy oraz pomoc w stopniowym osiąganiu coraz większej autonomii i samodzielności, na miarę jego możliwości;

dla rodziców:

• dostarczanie wsparcia w związku z długotrwałym kryzysem emocjonalnym wynikającym z faktu niepełnosprawności ich dziecka; 
• pomoc w akceptacji dziecka jako osoby niepełnosprawnej; 
• pomoc w zaakceptowaniu siebie w roli rodzica dziecka niepełnosprawnego; 
• pomoc w coraz pełniejszym osiąganiu kompetencji rodzicielskiej, postrzeganiu siebie jako „wystarczająco dobrych rodziców”; 
• stopniowe przygotowanie do roli osób wspomagających rozwój ich dziecka; 
• dostrzeganie mocnych stron swojego dziecka i stwarzanie dziecku jak najlepszych warunków rozwoju (aranżacja otoczenia, dobór przedmiotów do zabawy i wspólnych zabaw).